Leon Gerrits

Kung Fu Hustle - Zhengzhou, China

Zhengzhou, China



Xi'an

Vanaf Beijing ben ik per nachttrein naar Xi'an gereisd. Uiteraard koos ik als backpacker voor de "hard sleeper" en kwam ik al snel tot de conclusie dat dit een Hästens is vergeleken met de bedden in Japan. Na een goede nachtrust ben ik samen met Luis (BR) die ik ontmoette in de trein op zoek gegaan naar een hostel. De goedkoopste optie (¥35 / €4,30 per nacht) was een hostel ver buiten het centrum die we hebben gekozen. Tijd is géén geld, dus dat half uurtje met de bus voor ¥1 nemen we dan maar voor lief.

Naast een wandeling rond de stadsmuur van Xi'an, het imposante Terra Cotta leger en het op straat dansen op de klanken van Aqua's Barbie met de locals was het juist iets simpels waarvan ik het meest gelukkig werd: het drinken van een lokaal biertje tijdens zonsondergang aan de vijver van een park. Dat biertje hadden Luis en ik ook zeker verdiend, nadat we verwoede pogingen gedaan hadden om deze te scoren in een islamitische straat.

Shaolin

In de trein met de airco op standje diepvries naar Zhengzhou koos ik deze keer voor een "hard seat". De allergoedkoopste optie, slechts 7 uur (500km) reizen en de ultieme lokale belevenis (en een houten reet!). Ik was hier dan ook de grote attractie en al snel stonden er zeker tien Chinezen om me heen waarvan er één ook wat Engels sprak. In ruil voor wat snacks heb ik de Engelse samenvatting van zijn afstudeerscriptie gecorrigeerd. Moest me inhouden niet te lachen, aangezien Google Translate waarschijnlijk een hoger niveau had dan zijn versie in Chinglish.

Toen ik 's avonds aankwam in Shaolin, de bakermat van Kung Fu, werd ik omringd door kale koppen in grijskleurige gewaden. Ik voelde me meteen op mijn gemak. Echt iedereen is hier zijn skills aan het trainen en het is precies zoals ik me had voorgesteld. Na een stevige onderhandeling heb ik het voor elkaar gekregen om voor de prijs van een hostel in een luxe hotel te slapen; is die cursus van T-Mobile toch nog goed van pas gekomen. De wekker ging al vroeg voor meditatie met de monniken en daarna heb ik de heilige berg Mt. Songshan beklommen. Heel tof met smalle planken langs een klif en een hangbrug met 100m diepte tussen twee bergtoppen. Die avond samen met de toekomstige Jackie Chans nog een Kung Fu film gekeken en meegedaan met hun gymnastiek. Dat was vooral voor hen echt hilarisch en hier is uiteraard geen beeldmateriaal van beschikbaar! Na het klinken van de avondbel in het dorp ben ik zelf ook maar gaan slapen.

Ik ga nu richting Shanghai reizen en weet zeker dat ik nog eens terug moet naar China om meer van het zuiden van het land te kunnen zien. Vooral Yangshou schijnt een musts-ee te zijn en in de omgeving van Chengdu kun je met panda's knuffelen. Voor nu: Bai Bai.

China. Culture. Shock. - Beijing, China

Beijing, China

FX Hotel (Beijing Airport)


Na twee vluchten met China Eastern ben ik via Shanghai in Beijing aangekomen. Na kennisgemaakt te hebben met mijn host Allen (CN) maar meteen op avontuur gegaan en naar het Summer Palace gelopen. Dat is een optrekje van een voormalig keizer met een vijver waar het E3-strand bij verbleekt. Omdat je enkel voor 14.00u een ticket kon kopen voor de bijhorende Boeddhisten tempel heb ik mijn eigen Sixpack-moment gepakt en ben ik stiekem langs een hek gesneakt. Dat is natuurlijk niet helemaal Zen, maar het gaf wel een prachtig uitzicht en scheelde weer een paar Yuan.

Die avond samen met Allen uit eten geweest en genoten van lokale culinaire specialiteiten. Ik kan jullie vertellen dat de plaatselijke eend erg gewillig naar binnen zwom begeleid door een Yanjing biertje.

Verboden Stad
Vrijdag stond in het teken van de Verboden Stad. Dit megagrote complex doet zijn naam nog steeds eer aan want je kunt maar ongeveer de helft ervan als toerist bezoeken. Je zou hier als liefhebber dagen kunnen slijten; ik heb het bij een halve dag gehouden en het was indrukwekkend. Daarna de metro ingestapt en bij een willekeurig station uitgestapt en rondgedwaald in wat hutongs (traditionele straatjes). Bij een restaurantje daar heb ik voor het eerst mijn "point-it" boekje nodig gehad om een Coca Cola te bestellen. Theo Maassen was niets bij de manier waarop ik pogingen deed om het uit te spreken. Op de gok maar wat gerechten besteld, waarbij de soort van vleespannenkoeken goed te pruimen waren. En nee, ik wil niet weten wat voor vlees dit was.

Lama tempel
Het weekend begonnen met wat religie in de vorm van de Lama tempel. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden lopen hier geen spugende viervoeters rond of BN'ers die een stukje opvoeren. Er zijn juist veel gelovige Chinezen die en masse wierook fikken en bidden op hun knieën voor gouden beelden. Eigenlijk waren de winkeltjes naar de tempel toe spannender dan de tempel zelf. Stel je hierbij duizenden goudkleurige souvenirs voor die een winkel omtoveren tot een minitempel. De keuze voor lunch was snel gemaakt: na het zien van al die swastika's kon ik niet anders dan me overgeven aan de Duitse eetschuur van Golden Hans. Bij binnenkomst kreeg ik een stempelkaart met gerechten waarbij mijn maag de bingo niet heeft kunnen halen. Het gratis entertainment werd door de Chinezen zelf verzorgd: ik heb namelijk nog nooit mensen zo belachelijk met mes en vork zien eten.

Chinese Muur
Samen met Niels (DK) heb ik de Mutianyu sectie van de Muur beklommen. Met een hoofdletter ja, want ik ken geen andere muren die zo lang en zo beroemd zijn. In de brandende zon was het best afzien en het begrip steil heeft nu bij mij nieuwe interpretaties gekregen. Heren van Bredania: de Keutenberg is echt een lachertje vergeleken met dit geweld. Na genoten te hebben van de meest schitterende panorama's nog geluncht met twee andere reizigers uit Zwitserland.

De eerste dagen in China stonden voor mij gelijk aan een ware cultuurschok. Het begon al meteen in de metro waar ik de eerste dag meer bodychecks heb uitgedeeld dan een maand in Japan. Ook heb ik zelf ervaren dat je wanneer je gerochel hoort niet in de "dode hoek" van een Chinees moet staan. Omdat ik dit helaas nog niet wist stond ik midden in de "line of fire" en kon ik dus met een tissue wat speeksel van mijn sneakers af gaan vegen. Naast dit zijn de mensen zeker aardig en kan ik niet wachten om meer avonturen mee te maken.

Lost in Tokyo - Tokyo, Japan

Tokyo, Japan



Woensdagochtend 3 april 2013: de dag die in het teken staat van hopelijk de tot nu toe beste beslissing in mijn leven. En natuurlijk de verjaardag van mijn broertje, die samen met mijn ouders en vrienden mij uitgezwaaid hebben op Schiphol.

De Aeroflot vlucht via een overstap op Moskou naar Tokyo was prima. Heb me hierbij wel zitten verwonderen: foute trance muziek tijdens de veiligheidsvoorschriften, stewardessen die geen Engels spreken en live beelden van take-off en landing. Als fervent kijker van Air Crash Investigation zou dit toch echt niet meer mogen.

Aangekomen op Narita Airport nabij Tokyo heb ik de trein gepakt richting stadsdeel Asakusa, waar ik een hostel heb gereserveerd. In de trein concludeer ik al heel snel dat ik aangekomen ben in een compleet andere wereld als ik staar naar de tekens die voor mij allemaal hetzelfde lijken. Er zitten enkel Japanners om me heen waarvan 23% een mondkapje draagt en 74% op het schermpje van zijn smartphone zit te gluren. Ik burger wel al lekker in tijdens deze rit, want mijn buurman heeft zoveel vertrouwen in mij dat hij in slaap valt op mijn schouder. Gelukkig wist ik uit een cultuurboekje dat ik dit uit "sympathie" gewoon moet laten gebeuren.

's Middags de omgeving bij het hostel lopen verkennen en het al gepresteerd om in een straal van 2km te verdwalen. Op zich niet echt een prestatie hier, want zelfs de locals staan met grote getalen voor de borden met stadsplattegronden. De sakura (bloesem) is prachtig in de parken en de Skytree is indrukwekkend van dichtbij.

Op vrijdagochtend vroeg opgestaan voor sumo worstelen. Dit was echt een ervaring om te zien dat er mensen bij sommige van hun dikke, naakte helden compleet uit hun dak gaan. Ook was ik best aangeslagen door de manier waarop die gasten elkaar te lijf gaan. Heeft meer weg van slaan dan duwen. Die middag de metro gepakt naar Shinjuku: het drukke stadsbeeld zoals iedereen zich Tokyo voorstelt. Heel tof om ook op het drukste kruispunt ter wereld te hebben gestaan.

In de namiddag Dustin ontmoet: een Nederlander die nu 5 jaar in Japan woont. Toffe kerel die mij meer heeft verteld over de Japanse cultuur. Die avond met vieren uit eten geweest: Japanse Izumi, Griekse Alexandros, Dustin en ondergetekende. Was erg gezellig en heb mijn eerste Okonomiyaki (pannenkoek) op en zelfs lotus gegeten (nee, niet de auto of het wc-papier, maar de bloem). Izumi heeft mij veel verteld over haar leven en over Tokyo.

Mijn eerste indruk van Tokyo is dat het groots is, maar erg veilig en groen. De mensen zijn gedreven maar beleefd en welgemanierd. Je hoort in het centrum sporadisch sirenes van politie/ambulance en niemand zal het in zijn hoofd halen om door een rood stoplicht te lopen. Heb het goed naar mijn zin!

Like a Prayer - Kyoto, Japan

Kyoto, Japan



Afgelopen week heb ik meer tempels gezien dan keren dat ik in Nederland naar de kerk ben geweest. Goede reden dus voor weer een verslag van mijn belevenissen in het land van Sony en Pokémon.

Nara
Klein stadje dat dagelijks overspoeld wordt met duizenden toeristen (Japanners, gaijins en schoolkinderen). Ik kwam bij toeval Drew (US) tegen op het station waar ik die middag het park van Nara mee heb bezocht. Ook hier lopen honderden reeën los rond, maar ik kende hun trucjes na eerdere aanvaringen op het eiland Miyajima. De publiekstrekker is de Tōdai-ji tempel met daarin een immense bronzen Buddha (3de grootste ter wereld). Na nog enkele prachtige tempels, pagodes en vergezichten hebben we op de gok wat eten besteld en dit smaakte weer verrassend goed. Drew vertrok die avond naar Nagano en ik heb samen met Chris, die ik het weekend ervoor in Fukuoka had ontmoet, nog wat cocktails gedronken.

De dag erna was eindelijk eens een echte relaxdag met een bezoek aan een lokale onsen. De buitenbaden waren gevuld met gloeiend heet roestkleurig water: ik ging er voor het gemak dus maar vanuit dat dit een geneeskrachtige werking heeft.

Osaka
Het hele weekend heb ik doorgebracht in Osaka: ook wel bestempeld als "Klein Tokyo". Wat mij betreft heeft Osaka hét gewoon niet, ondanks dat ze wel het record aan blikjesautomaten hebben verbroken: 9 op een rij! Ook mijn hostel was een drama, maar dat kan ook niet anders met de krampachtige naam "Peace House Showa". Laat je gedachten de vrije loop...

Conclusie: ik ben dus zoveel mogelijk op pad geweest. Een middag lopen gapen naar de apen in de plaatselijke Zoo en 2 uur bezig geweest om te pinnen. Op het postkantoor na accepteert geen enkele ATM bankpassen van buiten Japan. Gelukkig bood mijn kredietkaart van de Boerenleenbank uitkomst.

Op zaterdag ben ik naar een gigantisch aquarium gegaan in Osaka. Super ervaring om onder haaien en roggen door te lopen en om de angstaanjagende Alien Invaders (Japanese Spider Crabs) te aanschouwen. Om mijn oren te ontzien van het gekrijs van alle kinderen daar en nog meer van de entourage te genieten heb ik mijn headset met muziek van The xx maar opgezet. 's Avonds echt de beste okonomiyaki Osaka-style gegeten met avocado en garnalen. Een poging tot stappen in de lokale Engelse pub was ook al een dikke fail. Zelfs het personeel sprak geen woord Engels en er waren meer soorten sake verkrijgbaar dan bier. Tijd voor Zen in Kyoto dus.

Kyoto
De verwachtingen van Kyoto waren hooggespannen, aangezien er zelfs een dedicated Lonely Planet aan is gewijd en Japanners dit zelf veelal als hun favoriete stad noemen. Wanneer ik een plattegrond krijg van het superstrakke K's House Hostel sla ik achterover van het aantal bezienswaardigheden. Dus direct op pad gegaan en die middag lekker geslenterd door het Gion district. Dit is authentiek: schattige winkeltjes, lokale bevolking in kimono's van de fijnste stoffen en geregeld een voorbijschietende geisha. Omdat Kyoto te groot is om alles lopend te doen heb ik een fiets gehuurd. Met deze single-speed met een stylish mandje aan het stuur (über-hipster) heb ik achtereenvolgens de must-see tempels bezocht en plaatjes geschoten die zo op een ansichtkaart kunnen. Moest wel lachen toen ik in wat tempels zag dat fotograferen verboden is. Dan voelen die Japanners mijn pijn van al 3 weken zonder mobiel. Ook is de veldfles gevuld met heilige sake uit Fushimi: licht-zoet bronwater wat de smaak van de rijstwijn lekker zacht maakt. Al met al was Kyoto fantastisch. Zet die dus maar op je lijst.

Hierbij is ook mijn laatste week in Japan ingegaan, waarbij de Japanners aankomende week Golden Week vieren. Mijn JR Railway Pass (OV voor buitenlanders) is bijna verlopen en ik zal nu alleen nog in Tokyo verblijven. Amen

Memoirs of a Gaijin - Nara, Japan

Nara, Japan



Kumamoto
Na Hiroshima ben ik zuidelijker gereisd naar Kumamoto. Dit stadje heeft een prachtig kasteel waar zo een scène van Kill Bill zou kunnen worden gefilmd. Ik verbleef in een hostel in Japanse stijl: slapen op een futon in een kamer met tatami matten. De lokale specialiteit van rauw paardenvlees heb ik aan me voorbij laten gaan. Dit heb ik waarschijnlijk onbewust in Nederland al genoeg op.

Kokura
Op vrijdag kwam ik aan in Kokura waar ik mijn Japanse Couchsurf host Joël heb ontmoet, waar ik dat weekend mee zou gaan doorbrengen. Die avond sloot ook Chris (DE) aan en zijn we gaan powerzuipen in een all-you-can-drink bar. Highlights van deze memorabele avond: een supersonische menukaart, karaoke met een echo microfoon en mijn duurste biertje ooit (¥2300) in een "snack bar" (sorry mam).

Fukuoka
Zaterdagavond had Joël 4 Japanse meiden uitgenodigd waar we yakatori mee hebben gegeten. Na de nodige biertjes was het tijd voor een club, waarbij de keuze viel op een club met de dubieuze naam "Happy Cock". Andere kanshebbers waren overigens "Club X", "The Dark Room" en "Voodoo Bar", waarbij Joël mij verzekerde dat dit allen geen gay-bars zijn. Ik was al lang blij dat er een logo van een haan bij de naam van de club stond.

Samen met Chris was ik de enige gaijin (Japans woord voor buitenlander) in Happy Cock. Ze draaide lekkere platen en de blikjes Heineken smaakten prima, maar..... HET IS VERBODEN TE DANSEN! Dit kon ik me echt niet voorstellen en dus deed ik een poging tot dansen met wat ongecontroleerde bewegingen. Voordat ik het wist stond er een uitsmijter voor mij die een Xzibit X-gebaar maakte met zijn armen. Na nog een tweede waarschuwing heb ik me dus maar koest gehouden. Rond 3.30u werd er ineens aangekondigd dat alle drank slechts ¥300 was; altijd slim om je Happy Hour 1,5 uur voor sluitingstijd te laten beginnen...

Kobe
Klein stadje en erg rustig: ik was de enige in het hostel en 's avonds was er weinig te beleven. Uiteraard heb ik hier Kobe beef gegeten. Dit staat bekend als het meest exclusieve vlees ter wereld, omdat het enkel in deze regio te verkrijgen is en de runderen naar verluid bier drinken, massages krijgen en naar klassieke muziek luisteren. Ik kan jullie vertellen: het was iedere yen dubbel en dwars waard. Het vlees werd netjes gepresenteerd en ik had een persoonlijke kok die er echt een show van maakte. Als extraatje heeft hij zelfs mijn rijst gebakken in het vet van de Kobe beef. Onbeschrijfelijk lekker!

Om de vetten van de lunch te verbranden heb ik nog een hike gedaan naar de top van Mt. Rokko (931m). Ik had een beschrijving van internet die de hike als "easy" classificeerde. Nou, ik had echt spijt dat ik mijn Onitsuka Tigers aanhad, want het was op sommige plaatsen echt gevaarlijk. De route kon ik goed volgen totdat ik na het bereiken van de top na ruim 4 uur verdwaalde. Het begon al donker te worden, dus dat was wel effe spannend. Gelukkig vond ik in-the-middle-of-nowhere een bushalte waar ik op goed geluk heb zitten wachten. Na drie kwartier kwam hier godzijdank een bus langs die me naar beneden heeft gebracht.

Bizar hoeveel ik meemaak hier en heb me ook voorgenomen om vaker te gaan Couchsurfen. Tot de volgende knoop!

From Bullet to Bomb - Hiroshima, Japan

Hiroshima, Japan

Shinjuku Kuyakushomae Capsule Hotel


Alweer een week in Japan: na de eerste dagen Tokyo ben ik met de Shinkansen (bullet train) richting Hiroshima gereisd, waar ik nu zit.

Capsule hotel Tokyo
Ondanks dat ik niet werk met een bucket list moet ik toegeven dat het slapen in een capsule hotel wel een wens was van mij. Het idee van een capsule hotel is dat het de kans biedt voor Japanse zakenlieden, die na een avondje doorhalen (karaoke/drank/hoeren - in willekeurige volgorde) en de trein missen, om te blijven slapen in het bruisende centrum van Tokyo. Voor ¥3500 (€27) is dit dus ook voor mij een goede deal, al heb ik me niet schuldig gemaakt aan eerder genoemde activiteiten. Na inchecken krijg je een capsule toegewezen van 1,80m lang en 1m hoog en breed: daar pas ik dus net in! De capsule is voorzien van een televisie die ook nog eens heel toevallig alleen mooie natuurfilms afspeelt met een dergelijk volume dat de buren in de andere capsules lekker in stereo mee kunnen genieten (hoezo schaamte?). Het beste aan het capsule hotel waar ik in slaap is wel dat er een complete spa bij zit (bubbelbad, sauna etc.) Je krijgt hiervoor netjes een handdoek enkimono en er is zeep, shampoo, tandenborstels en scheermesjes gratis beschikbaar. Dat heb je natuurlijk niet bij je als je onverwachts compleet laveloos hebt besloten om in de stad te crashen. Uiteraard heb ik als liefhebber van Finse sauna's ook de sauna getest. Zweten doe je er wel met 90 graden, maar daar is het ook mee gedaan. Met een flatscreen van 42inch op geluidsniveau Boeing 747 en fel TL-licht is dit waarschijnlijk meteen mijn laatste Japanse sauna.

Miyajima
Samen met Couchsurfer Carl (UK) ben ik met de trein/ferry naar het heilige eiland Miyajima gegaan. Wanneer we aankomen bij het eiland spotten we meteen de grote publiekstrekker en waardig Kodak-moment: de Shintō shrine poort. Het unieke van deze poort is dat deze met vloed in de zee staat en dat je er bij eb onderdoor kunt lopen. Als we op het eiland lopen worden we omsingeld door reeën die uit zijn op eten en naar men zegt zelfs de JR Railway passen van toeristen hebben opgegeten. Na een flinke lunch hebben we samen de berg op het eiland, Mt. Misen (530m), beklommen en genoten van het spectaculaire uitzicht. Terug in het centrum was het alweer beer-o-clock met een verrassende side dish van pompoen. 's Avonds hebben we samen met 3 Amerikaanse meiden die in Hiroshima wonen en werken de beste okonomiyaki Hiroshima-style van de stad gegeten (nee, deze bevat geen straling!).

Hiroshima
Een stad met veel historie en respect om te zien hoe snel ze na het tragische voorval de stad weer hebben weten op te bouwen. Op de plaats waar de atoombom in Hiroshima is neergekomen is het Peace Memorial Park aangelegd. De monumenten en vooral de stilte grijpt je echt aan en doet je beseffen dat hier een drama heeft afgespeeld. Het museum maakte ook erg veel indruk op mij: de voor- en na maquettes, de foto's van slachtoffers en de replica van de atoombom. Onvoorstelbaar dat een bom die door de Amerikanen liefkozend "Little Boy" werd genoemd ruim 200.000 dodelijke slachtoffers heeft kunnen maken.

Om mijn gedachten toch wat te verzetten heb ik die middag de Shukkei-en tuin bezocht. Qua entourage echt de mooiste Japanse tuin die ik gezien heb.

Wat mij betreft zouden Hiroshima en Miyajima niet mogen ontbreken op het lijstje van bezienswaardigheden in Japan. Snel mijn spullen pakken want morgen vertrek ik naar mijn meest zuidelijke bestemming op het eiland Kyūshū: Kumamoto.

Wist je dat...? Japan. - Tokyo, Japan

Tokyo, Japan



De mensen die mij goed kennen weten dat ik verslaafd ben aan trivia en daarom juist de cultuur wil begrijpen. Ik zal daarom per land een overzicht maken van maximaal 20 dingen die "anders" zijn, maar daarom zeker niet minder interessant.

Om de cultuur van Japan enigszins te kunnen begrijpen moet je beseffen dat bijna alles draait om tatemae (letterlijk: gezicht). Dit betekent hoe je je gedraagt in het openbaar of wat je publieke status is.

Wist je dat...

1. Japanners zelfs buigen tijdens telefoongesprekken.
2. de portieren van taxi's automatisch door de chauffeur zijn te bedienen.
3. men mondkapjes draagt om juist anderen niet te besmetten.
4. de kranten veelal een zeer smal formaat hebben zodat lezers al staande op het perron niet overbodig breed hoeven te staan.
5. er vogelgeluiden worden afgespeeld op stations/perrons om het aantal zelfmoorden door trein/metro te verminderen.
6. er in veel treinen/metro's aparte vrouwencoupés zijn om aanranding door mannen te voorkomen (daar vraag je ook om met die veel te korte rokjes!)
7. je bij een vertraging van openbaar vervoer een gestempeld briefje kunt krijgen om op je werk aan te tonen dat dit de oorzaak is van je te laat komen.
8. het echt een speurtocht is om vuilnisbakken te vinden op straat. Dit komt omdat men hiermee terroristische bomaanslagen wil voorkomen.
9. je in heel Japan links stilstaat op roltrappen en rechts loopt. In Osaka dit juist omgekeerd is. Dit komt nog voort uit de tijd van de samoerai, die hun zwaard langs hun lichaam droegen en je anders niet voorbij kon gaan.
10. alle kamers altijd gemeten worden in de standaard afmeting van tatami matten.
11. wanneer het verkeerslicht voor voetgangers op groen springt het net lijkt of je terecht bent gekomen in een laser-schietscène uit Star Wars.
12. gokken illegaal is, maar dat ze dit slim weten te omzeilen. Bij de Pachinko speelhallen kun je zilveren balletjes winnen die je kunt inleveren voor een bonnetje. Hiermee kun je naar een winkel 50 meter verderop en dit bonnetje omruilen voor cash.
13. je hier NOOIT een fooi geeft ergens en dat men overdreven duidelijk laat zien wat het wisselgeld is wat je terugkrijgt.
14. het doekje wat je in een restaurant krijgt je enkel gebruikt vóór het eten om je handen schoon te maken. Dit is dus geen servet om bijvoorbeeld je mond af te doen!
15. er in steden veel catcafés zijn waar je voor een slordige ¥1500 (€13) een koffie krijgt en een half uur lang de beestjes mag aaien. Dit is erg populair, want Japanners zijn gek van huisdieren maar mogen deze vaak niet houden van hun huisbaas.
16. er hier een eigen jaartelling word gebruikt. Er word geteld vanaf wanneer de huidige keizer aan de macht is, wat nu 25 jaar is. De datum van vandaag dan dus 25-04-30 is.
17. veel jongeren hier 2 aparte Facebook accounts hebben. Eentje met hun naam in Japanse tekens voor echte vrienden en familie en eentje in letters voor bijvoorbeeld collega's of internationale contacten.
18. de love-hotels hier razend populair zijn en in de weekenden vaak zijn volgeboekt. Je kunt hier voor maximaal 6 uur een kamer huren en je wanen op een tropisch eiland of een spannend rollenspel in de stijl van Dragonball Z.
19. het vaak verboden is om met tatoeages een onsen te betreden. Dit komt omdat tattoos worden geassocieerd met yakuza (Japanse maffia) en dit andere gasten zou kunnen afschrikken.
20. Japanners echt OVERAL kunnen slapen. Zelfs staand.

Ik zal dit veiligste land ter wereld wel gaan missen, en dan vooral:

- de verwarmde toiletbrillen met een compleet mengpaneel
- de prachtige- en relatief goedkope onsens
- de beleefdheid van de mensen
- het heerlijke eten

Qua cultuur is dit voor mij echt nummer #1 land wat ik bezocht heb. En de ervaring zal wellicht voor reizigers over 10 jaar compleet anders zijn met Google Glasses.

Het volgende verhaal zal vanuit Beijing (China) komen waar ik morgen naartoe vlieg. Sayonara!

The Final Countdown - Eersel, Netherlands

Eersel, Netherlands

Jaja, het is nu echt aftellen tot woensdag 3 april waar ik aan boord zal gaan van een vooraanstaand lid van het Skyteam: het Russische Aeroflot. Na een overstap in het pittoreske Moskou vlieg ik daarna door naar het rustieke Tokyo.

De afgelopen weken waarvan perfect om te wennen aan een leven zonder verplichtingen (**** wekkers) en af te spreken met mensen die ik een lange tijd niet zal gaan zien. Ook was mijn Farewell party een hoogtepunt met Project X invloeden: veel likeur die op moest, vliegende gehaktballen en originele cadeautjes. Fijn ook om maar liefst 3 Point it-boekjes te krijgen; je wordt dan dus wel echt als debiel gezien, maar ik denk dat mijn vrienden gewoon veel om mij geven ;-)

Mijn backpack staat volledig ingepakt klaar in de hoek van mijn lege kamer. Het begint te kriebelen. Ik twijfel of ik nu een backpacker of flashpacker ben met al mijn elektronische gadgets, maar voorbereid ben ik zeker.

Hallo wereld, ik kom er aan!

Oja, de titel van dit bericht heeft niets te maken met de gelijknamige film (voor de kenners!). Het heeft hopelijk meer van doen met de tune die ik zal neuriën als ik op Schiphol naar de gate loop.

Around the world in ... days (NL/EN) - Breda, Netherlands

Breda, Netherlands

Nu dat ik 27 jaar oud ben is het tijd om de balans op te maken. In het Bourgondische Brabant opgegroeid, uitstapjes gemaakt naar Helsinki en München (studie/stage) en leuke jobs gevonden in het werkgebied van mijn passie: online marketing. Hierbij heb ik veel mogen leren en fantastische mensen om me heen verzameld, maar voor mijn gevoel nog niet genoeg van de wereld gezien.

Vanaf april 2013 zal ik een nieuwe uitdaging aangaan in de vorm van een wereldreis. De eerste bestemming is Tokyo (Japan) en vanaf daar zal ik verder zuidelijk door Azië reizen. Geen gedetailleerd reisschema en leven van dag tot dag.

Mijn avonturen zal ik bijhouden via dit blog en ik zal in ieder geval over ieder land wat schrijven.

P.S. Nu eerst nog sushi leren eten.

--------------------------------------- --------------------------------------- -------------------
Living my live for 27 years it's time to strike a balance. After growing up in Brabant, the comfy southern region of Holland (or is it The Netherlands), I spend some time abroad for a study and an internship. Eventually I found my passion in working at jobs in the online industry. This surely loaded me with energy since I was surrounded by fantastic people. On the other hand this fast movement made me realize that I should gain more life experience by meeting new people and explore fascinating countries.

So now the time is right for a new challenge. Starting from April 2013 I will go on a round-the-world (RTW) trip with first destination Tokyo (Japan). From this point I will travel further through Southeast Asia, but this can change as I am enjoying "Carpe Diem" hard time.

I will keep track of my adventures writing my stories on this travel blog. This will probably be limited to one update per country and only in Dutch.

P.S. Still need to learn to eat Sushi, though.